Seda Özlem
Eğitim Danışmanı ve Kampüs Müdürü
Bir çocuğun okul kapısından içeri girerken korku değil, güven hissetmesi gerekir. Çünkü okul yalnızca bilgi öğrenilen bir yer değil; çocukların kendilerini tanıdığı, arkadaşlık kurduğu, hayata hazırlandığı bir yaşam alanıdır. Ancak son dönemde okullarda yaşanan şiddet olayları ve akran zorbalığı, hepimize önemli bir soruyu yeniden sorduruyor: Çocuklarımızı ne kadar koruyabiliyoruz?
Zorbalık, çoğu zaman bir itme, bir hakaret ya da alaycı bir sözle başlar. Bazen sınıfta herkesin içinde küçük düşürülen bir çocuk, bazen teneffüslerde yalnız bırakılan bir öğrenci, bazen de dijital ortamda hedef hâline getirilen bir genç… Yetişkinler için önemsiz görünen bir davranış, bir çocuğun dünyasında derin izler bırakabilir.
En tehlikeli yanılgımız, çocuklar arasındaki her çatışmayı “Çocuk işte, aralarında olur” diyerek geçiştirmektir. Oysa tekrarlanan, bir çocuğu hedef alan ve onu güçsüz hissettiren davranışlar sıradan bir anlaşmazlık değildir. Görmezden gelinen her olay, çocuğun yardım istemekten vazgeçmesine neden olabilir.
Şiddeti yalnızca okulun içinde aramak da eksik bir yaklaşımdır. Çocuklar; evde gördüklerinden, çevrelerinde duyduklarından, dijital dünyada karşılaştıklarından ve yetişkinlerin birbirlerine davranışlarından etkilenirler. Empatiyi anlatırken öfkeyi normalleştiriyor, saygıyı öğütlerken birbirimizi kırıyorsak çocuklardan farklı davranmalarını bekleyemeyiz.
Bu noktada ailelere, öğretmenlere, okul yöneticilerine ve topluma büyük sorumluluk düşüyor. Çocukların davranışlarındaki ani değişimleri fark etmek, onları yargılamadan dinlemek, zorbalık karşısında açık ve kararlı bir tutum sergilemek zorundayız. Okullarda rehberlik çalışmalarını güçlendirmek, olayları zamanında bildirmek ve gerekli müdahaleleri geciktirmemek artık bir tercih değil, bir sorumluluktur.
Unutmamalıyız ki zorbalık yapan çocuk da anlaşılmaya, doğru sınırlar ve rehberlikle desteklenmeye ihtiyaç duyar. Ama hiçbir çocuğun güvenliği, başka bir çocuğun davranışını anlamaya çalışırken ikinci plana atılamaz. Hem mağdur çocuğu korumalı hem de şiddet davranışının tekrarını önleyecek etkili adımlar atmalıyız.
Bir eğitimci olarak inanıyorum ki okulların başarısı yalnızca akademik sonuçlarla ölçülemez. Kendini güvende hissetmeyen, dışlanan ya da her gün incinme korkusuyla yaşayan bir çocuğun öğrenme yolculuğu da zarar görür.
Çocuklarımızın bizden beklediği çok büyük şeyler değil: Dinlenmek, anlaşılmak, korunmak ve adil davranıldığını görmek.
Bir çocuğun yardım çağrısını duymak için onun başına büyük bir olay gelmesini beklememeliyiz. Çünkü bazen zamanında söylenen bir söz, dikkatle dinlenen bir çocuk ve kararlılıkla atılan bir adım çok daha büyük acıların önüne geçebilir.
Okullarımızı yalnızca başarıların konuşulduğu değil, her çocuğun kendini güvende hissettiği yerler hâline getirmek hepimizin ortak görevidir. Çocuklarımızın geleceğini korumak, bugün onların sesini duymakla başlar.

